گزارش ویژه| قتلعام خونین هزارهها در مکتب سیدالشهدا
داینیوز: ۱۸ ثور ۱۴۰۰، دشتبرچیِ شاهد یکی از مرگبارترین حملات علیه دانشآموزان در تاریخ معاصر افغانستان بود. در برابر دروازه ، انفجارهای پیهم زمانی رخ داد که دختران دانشآموز پس از پایان درس، راه خانه را در پیش گرفته بودند. بیشتر قربانیان این رویداد را دختران نوجوان هزاره تشکیل میدادند.
چگونه حمله رخ داد؟
بهگفته شاهدان عینی، حوالی ساعت ۴:۲۷ پس از چاشت، نخست یک موتر بمبگذاریشده در نزدیکی دروازه مکتب منفجر شد. دقایقی بعد، دو انفجار دیگر نیز به وقوع پیوست. موج انفجار، شیشه خانهها و دکانهای اطراف را شکست و دود غلیظ، فضای محل را پوشاند. صحنههایی از خون، کتابهای پراکنده، کیفهای مکتب و فریادهای کمکخواهی، تصویری هولناک از محل بر جا گذاشت.
این رویداد در ماه مبارک رمضان رخ داد؛ زمانی که بسیاری از دانشآموزان روزهدار بودند و با شوق بازگشت به خانه، از مکتب خارج میشدند.
آمار قربانیان و روایتهای متفاوت آمار تلفات از همان ساعات نخست متفاوت گزارش شد. مقامهای دولت وقت از کشتهشدن دستکم ۸۵ تا ۹۰ تن و زخمیشدن بیش از ۱۵۰ تا ۲۴۰ نفر خبر دادند. خانوادهها و باشندگان محل اما تأکید داشتند که شمار واقعی قربانیان بیش از ارقام رسمی است. بیشتر کشتهشدگان را دختران ۱۳ تا ۱۵ ساله تشکیل میدادند.اختلاف بر سر عاملان حمله دولت پیشین افغانستان، طالبان را مسئول این حمله دانست. طالبان این اتهام را رد کرده و احتمال دست داشتن داعش را مطرح کردند. با گذشت سالها، هیچ نتیجه رسمی از یک بررسی مستقل و شفاف درباره عاملان این جنایت منتشر نشده است.
واکنشهای جهانی و داخلی این حمله موجی از محکومیتهای بینالمللی را در پی داشت.دبیرکل ، آن را «وحشتناک» خواند. حمله به مراکز آموزشی را غیرقابل قبول دانست.
این رویداد را «بیرحمانه» توصیف کرد و آن را «فجیع و بزدلانه» خواند.
در داخل کشور نیز چهرههای سیاسی این رویداد را محکوم کردند. و طالبان را مسئول دانستند.
این حمله را «نابخشودنی» خواند. آن را «جنایت علیه بشریت» عنوان کرد.
نیز این رویداد را محکوم کرد و خواستار کاهش خشونتها شد.
در سطح بینالمللی، چهرههایی چون سیدعلی خامنهای رهبرجمهوری اسلامی ایران ، سیستانی مرجع تقلید شیعیان عراق، آنتونیو گوترش و شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز این حمله را بهشدت محکوم کردند.
هدف قرار گرفتن آموزش و جامعه هزاره دشتبرچی در سالهای گذشته بارها شاهد حملات خونین بر مراکز آموزشی، فرهنگی و مذهبی بوده است. ناظران این حمله را در ادامه الگوی هدفگیری غیرنظامیان، بهویژه دانشآموزان و جامعه هزاره، ارزیابی کردند. این رویداد به نمادی از ناامنی آموزش دختران و پسران هزاره بودند و مراکز آموزشی برای قتل عام هزاره ها مبدل شد.زخمی که هنوز تازه است
سالها از آن روز گذشته، اما درد و داغ خانوادهها همچنان باقی است. شماری از زخمیان هنوز با پیامدهای جسمی و روانی این رویداد دستوپنجه نرم میکنند. با این حال، عدالتخواهی خانوادهها به نتیجه روشنی نرسیده و عاملان این جنایت معرفی نشدهاند.
۱۸ ثور، یادآور روزی است که کتاب و قلم در برابر انفجار خاموش شد و دختران دانشآموز، بهای حق آموزش را با جان خود پرداختند.
خبرگزاری داینیوز
