اسد بودا،آخرین پناهگاههای آوارگان هزاره در آستانه ویرانی
در حالی که مردم هزاره طی بیش از یک قرن همواره با قتلعام، کوچ اجباری و تبعیض سیستماتیک روبهرو بودهاند، اکنون هشدارها از فروپاشی آخرین پناهگاههای اجتماعی و مهاجرتی این جامعه حکایت دارد؛ پناهگاههایی که اینبار نه با توپ و تفنگ، بلکه با برچسبسازی سیاسی–مذهبی و تغییر تصویر اجتماعی در حال ویران شدناند.
بر اساس این تحلیل، در سالهای اخیر نفوذ ملاهای وابسته به جمهوری اسلامی ایران در میان مهاجرین هزاره، بهویژه در کشورهای غربی، افزایش یافته است. این جریانها با تبلیغ افکار تند مذهبی، تمجید از فاطمیون و سپاه قدس و گسترش آیینهای جنجالی، بهتدریج تصویری وابسته و سیاسی از جامعه هزاره ساختهاند؛ تصویری که میتواند پیامدهای خطرناک اجتماعی و امنیتی برای این مهاجران در پی داشته باشد.
نویسنده این یادداشت با مرور تاریخی از دوره امیر عبدالرحمن تا امروز، استدلال میکند که پیوند خوردن هویت هزاره با پروژههای ایدئولوژیک بیرونی، در نجف، کویته، سوریه و اکنون در غرب، همواره به طرد اجتماعی، خشونت و ناامنی انجامیده است. از نگاه او، تجربه فاطمیون در سوریه نقطه عطفی بود که چهره هزاره را در بخشهایی از جهان عرب به «نیروی مداخلهگر» بدل کرد؛ بیآنکه این جامعه کوچکترین سود سیاسی یا امنیتی از آن برده باشد.
این تحلیل هشدار میدهد که تکرار همان الگو در اروپا، استرالیا و امریکای شمالی میتواند پیامدهایی مشابه داشته باشد؛ جایی که تا کنون مهاجرین هزاره بهعنوان شهروندانی زحمتکش، کمحاشیه و خوشنام شناخته میشدند. به باور نویسنده، ادامه این روند خطر آن را دارد که هزارهها از یک جامعه مهاجر قربانی، به گروهی «وابسته به دولت ایران» طبقهبندی شوند؛ برداشتی که میتواند سیاستهای مهاجرتی، نگاه افکار عمومی و امنیت اجتماعی آنان را بهطور جدی تحت تأثیر قرار دهد.
در جمعبندی، این یادداشت «شیعهگری سیاسی» و بهرهبرداری ایدئولوژیک از مذهب را نه عامل نجات، بلکه بازتولیدکننده یک «حیات دوزخی» برای مردم هزاره میداند؛ چرخهای که از گذشته تا امروز، هر بار یکی از پناهگاههای این جامعه را به ویرانی کشانده و اکنون آخرین پناهگاهها را نیز تهدید میکند.
خبرگزاری داینیوز
#dainews
